വിഭ്രമം.

ഏഴരവെളുപ്പിന് ഉണരണം.എന്നാലേ ദിനചര്യകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിയൂ.ആറുമണികഴിഞ്ഞാൽ ചേതനയും,സാധാരണത്വവും,ചിന്തകളും വികലമായി അകന്ന് മാഞ്ഞുപോകും.പിന്നെ മനസ്സ് പരകായപ്രവേശം ചെയ്യും.അതിന് മുമ്പ് കുളിച്ചൊരുങ്ങി, വിശപ്പടക്കണം.

നേരംപുലർന്നാൽ അസ്ഥിത്വം നഷ്ടമായി അലയുകയേ ഗതിയുള്ളൂ.പാതയോരത്ത് നന്നായി അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി,അർത്ഥമില്ലാതെ പിറുപിറുത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ,ഭ്രാന്തിയെന്ന് ഉറപ്പിക്കാൻ മടിച്ച് അധികം ആളുകളും ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ അകപ്പെടും.ചിലർ പറയും ഇവൾ ഭ്രാന്തിയല്ല,മിടുക്കിയായ

നാട്യക്കാരിയാണ്.ഭ്രാന്തികൾ അണിഞ്ഞൊരുങ്ങാറുണ്ടോ? തികച്ചും ന്യായമായ ചോദ്യം.

ഭ്രാന്ത് ഒപ്പം നടക്കുന്ന നിഴലുപോലെ, ആത്മാവുള്ള ഒരു വിചാരവും ഭാവവുമാണ്.വെയിലാറുമ്പോൾ പടിയിറങ്ങും. അപ്പോൾ മനസ്സ് ശുദ്ധമായി തിരിച്ചെത്തും.നല്ലതും ചീത്തയുമായ ഓർമ്മകൾ മാലയാക്കി കഴുത്തിലണിയിക്കും.എല്ലാം മറക്കാൻ, ചേതനകൾ വിജനമാക്കാൻ,വീണ്ടും പ്രഭാതം സമ്മാനിക്കും.

രാത്രിയിൽ വിലപ്പെട്ട ചിലത് ഓർത്തെടുക്കാൻ മനസ്സ് നല്ലൊരു കൂട്ടുകാരിയായി കൂടെനിൽക്കും. നിശാഗന്ധികൾ വിടരും.കഥ പറയും.പഴയ പാട്ടുകൾ പാടും. ആകാശവും നക്ഷത്രങ്ങളും നിന്റേതാണെന്ന് മന്ത്രിക്കും.

രാത്രിക്കും പകലിനുമിടയിലുള്ള സന്ധ്യയെ എത്തിപ്പിടിക്കാൻ പറഞ്ഞാലും, ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല.കാരണം, ഭ്രാന്തിയുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ അതിമനോഹരവും അതിരുകൾ ഇല്ലാത്തതുമാണ്.

 മനസ്സ്‌.

കാലത്തിലേക്ക് ചാഞ്ഞിരിക്കുമ്പോൾ,പിന്നിൽ ഇത്തിരി പച്ചപ്പും തണൽമരവും.അവിടെ നാനാവർണ്ണങ്ങളിലുള്ള ചിത്രശലഭങ്ങൾ പാറിപ്പറക്കുന്നുണ്ടോ എന്നറിയാൻ നിവൃത്തിയില്ല.കുഞ്ഞുകൂടാരവും, ചിരാതിലെ മങ്ങിക്കത്തുന്ന ചെറുനാളവും, മണ്ചുമരിലെ ചെറുസുഷിരത്തിലൂടെ അധിനിവേശം നടത്തുന്ന തെന്നലും, പിന്നെ തുറന്നിട്ട ഒരു മനസ്സും.

ചില്ലയിൽ കൂടുവയ്ക്കാൻ മറന്ന കുഞ്ഞിക്കിളികളെ കാത്തിരിക്കുന്ന,നിറയെ പൂത്തുലഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ഒറ്റമരമാകാനാണെനിക്കിഷ്ടം.

 എന്തോ പറയാനുണ്ട്.

ചുക്കിച്ചുളിഞ്ഞ മാർദ്ദവമില്ലാത്ത കൈകൾക്ക്,വാത്സല്യത്തിന്റെ ചൂടുണ്ട്.കഴുത്തിലെ വെള്ളക്കൽ പതക്കം വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്നു.വലുതാക്കിയ കാതിൽ തോട ഊഞ്ഞാലാടുന്നു.ഒറ്റപ്പല്ലുമില്ലാത്ത മോണവിടർത്തി മനോഹരമായി പുഞ്ചിരിച്ചു.തൂവെള്ള ജാക്കറ്റും മുണ്ടും ഒട്ടും ചുളിഞ്ഞിട്ടില്ല.

ബ്രഹ്മമുഹൂർത്ഥത്തിലും ഉണർന്നിരിക്കുന്നതെന്താണ്? നോവുകളെ പടിക്കുപുറത്താക്കണമെന്നു പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ.ശാന്തമായുറങ്ങി മനോഹരമായ പ്രഭാതത്തിലേയ്ക്ക് മിഴിതുറക്കുകയല്ലേ വേണ്ടത്.എന്നും നവീനമായ ഒന്ന്‌ നമ്മെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ട്.അധികം തിരയാതെ കണ്ടെത്താവുന്ന ഒന്ന്.ഭാവങ്ങൾ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾകൊണ്ട് സംവേദിക്കാനെ എനിക്കാവൂ.സങ്കടങ്ങളും,സന്തോഷങ്ങളും നിശ്ചയങ്ങളെ പ്രാവർത്തികമാക്കാനുള്ള വഴികാട്ടിയാണ്.അടച്ചിട്ട കോട്ടവാതിലുകൾ വഴിതടയരുത്. നീ നീതന്നെയായി നിലനിൽക്കുകയും അവശേഷിക്കുകയും വേണം.കാറ്റത്ത് പറന്ന് നീങ്ങുന്ന മേഘമാകണം.എവിടയോ ലക്ഷ്യമുണ്ടെന്നറിയണം.നടക്കും തോറും നീളുന്ന സമാന്തരപാതയാണ് ജീവിതം.പാലങ്ങൾ പലപ്പോഴും അപ്രസക്തമാകുന്നതും അങ്ങിനെ.നിറയെ ഇതളുള്ള, ഒരുപൂമാത്രമുള്ള പൂന്തോട്ടം തിരയുന്നത് അർത്ഥശൂന്യമാണ്......

പുലർക്കാലസ്വപ്നം കിടപ്പുമുറിയിൽ തിങ്ങിനിറയുന്നു.അവയെ തടങ്കലിലാക്കാൻ,ജാലകങ്ങൾ ചേർത്തടച്ച്‌ കണ്ണുകൾ പൊത്തി,ഞാനൊരു മായാജാലക്കാരിയായി.

(അമ്മയാണ് നിതാന്തസത്യം.)

 തുന്നിച്ചേർക്കാൻ അറിയാത്തവൾ .

ജീവിതം തുന്നിച്ചേർക്കാൻ ഒരുപാട് നിറങ്ങൾ വേണം. നെടുകേയും കുറുകേയും ചിന്തകളെ ചിത്രങ്ങളാക്കി ചേർത്തു വയ്ക്കണം.കറുപ്പും വെളുപ്പുമുള്ള നൂലുകൾകൊണ്ട് അതിരുകൾ നിശ്ചയിക്കണം. മൂർച്ചയുള്ള സൂചികൊണ്ട് മുറിവ്പറ്റാതെ നോക്കണം. ചിത്രങ്ങൾക്കും ആരും കാണാത്ത മനസ്സുണ്ട്.അതിൽ നവരസങ്ങൾ ഒളിച്ചുവച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഇന്നലെ ഒറ്റക്കിരിക്കുമ്പോൾ, ഒരു കണ്ണുമാത്രം പാതിതുറന്ന് ഒരു ചിത്രം ചോദ്യമെറിഞ്ഞു. "ജീവിതം തുന്നാനറിയാത്ത നീ, എങ്ങിനെയാണ് ഒരു ചിത്രകാരിയായത്?"

 മഴയോട്‌.

പാട്ടുംപാടി ഒപ്പം നടന്നപ്പോളാണ്,

ഞാനൊന്നും പറയാതിരിക്കാൻ

കാറ്റിനെ കടക്കണ്ണാൽ തടുത്ത്‌,

നീ എന്റെമാത്രം ചെറുമഴയായത്.

പിന്നെ ഏറിയും കുറഞ്ഞും പെയ്തുപെയ്ത് പെരുമഴയായി,

എന്നെഅദൃശ്യയാക്കി.

അപ്പോൾ നൂറുനൂറു മഴത്തുള്ളികൾ കോർത്തുകോർത്ത്,

ഞാനൊരു രൂപംതീർത്തു.

പിരിയുന്ന വഴിയുടെ ഓരത്തെ കാത്തുനിൽപ്പിന്,

നനയാത്ത മഴയുടെ കുളിരാണ്.

നിനവിന്റെ പടവിൽ മുഖമില്ലാത്തൊരുചിത്രം കോറിയിടുമ്പോൾ,

മഷിപ്പച്ചയുടെ ചേലാണ് ഓർമ്മകൾക്ക് .

മഴ നനഞ്ഞെന്ന്

ആരോടും പറയരുത്. സ്വയംനനയാത്ത

ഒരു വർണ്ണമഴയാണ് ഞാൻ.

 മുള്ളുകൾ.

മുള്ളുകൾക്ക് സഹിഷ്ണുതയില്ല.

മൂർച്ചയുള്ള മുനകൾ

മിനുക്കിവച്ച്

പെട്ടെന്ന് അവ

യുദ്ധം പ്രഖ്യാപിക്കും.

പാദരക്ഷകളെ

എതിരാളികളായി

ഗൗനിക്കാതെ

ജാഗരൂഗരാകും.

ഇന്നലെ ഞാനവയോട്

ചങ്ങാത്തം കൂടാൻ

ശ്രമം നടത്തി.

എന്റെ കണ്ണുകൾ

ഒരുപാടിഷ്ടമാണെന്ന്

അവ സ്വകാര്യം പറഞ്ഞു.

ഏത്ര പെട്ടന്നാണെന്നോ

കാഴ്ചയുടെ ശീവേലി

ഒളിച്ചുവച്ച ഈ കണ്ണടചൂടി

ഞാൻ മറ്റൊരാളായത്.

എന്നിട്ടും ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന

കാഴ്ചകൾ കാണാൻ

ഈ കണ്ണട മതിയാകില്ലെന്ന് കരുതി,

ഇത്തിരി മഷിയെഴുതി

ഞാനെന്റെ കണ്ണുകൾ ഒളിച്ചുവച്ചു.

 പുറകിലാരോ...

ഈ സ്വപ്‌നങ്ങൾ പാതിയും പുലരുമ്പോൾ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നതെന്താണ്.

എത്ര ഇടവഴികളിലൂടെയാണ് ഒരു സ്വപ്നാടകയായി ഞാനലഞ്ഞത്.

പിന്നിലാരെങ്കിലും അനുധാവനം ചെയ്തെങ്കിലെന്ന്‌ കൊതിച്ച്

പതിയെ മൂളിയ

ഈരടികൾക്ക്, അക്ഷരങ്ങൾ ഇല്ലായിരുന്നു.

ഞാനൊരു മഞ്ഞച്ചിറകുള്ള കുഞ്ഞിപ്പക്ഷിയല്ല.

എനിക്ക് ചുവന്ന കണ്ണുകളുമില്ല.

പിൻവാങ്ങുന്ന സ്വപ്‌നങ്ങൾ

കൊണ്ടൊരു കല്ലുമാലയണിഞ്ഞ,

നക്ഷത്രങ്ങളെ പ്രണയിക്കുന്ന

നീലനിലാവാണ് ഞാൻ.