അവധിക്കാലം

പ്രവാസത്തിന്‍റെ നോവും നന്മകളും തല്‍ക്കാലം വാത്മീകമണിയട്ടെ. നോക്കു, പുതിയ വീടിന്‍റെ മുറ്റത്തെ പൂച്ചെടിയില്‍ ഒരു വര്‍ണശലഭം. മാവിന്‍ ചില്ലയില്‍ ഒളിച്ചിരുന്ന് പൂങ്കുയില്‍ ഈണത്തില്‍ പാടുന്നത് കേട്ടില്ലേ? വന്നണയുന്ന അവധിക്കാലം ആഹ്ലാദഭരിതമാകട്ടെ.

നിളയും ഞാനും.

ഒരു പുഴ വിടര്‍ന്നു പടര്‍ന്നു ചാഞ്ചാടി
വിതാനത്തിലലിയാന്‍ കൊതിച്ചു
മന്ദഹാസമണിഞ്ഞു നിര്‍മലയായ്
ഓളങ്ങള്‍ ഇളക്കി മന്ദാകിനിയായി
ഗമിച്ചു വിദൂര മോഹപുര്ത്തിക്കായ്.

നെഞ്ചു പിളര്‍ന്ന മഹാ നോവിനെ
തലോടി ഉണക്കാന്‍ കൈകള്‍ വിടര്‍ത്തി
അരുതെന്നു കെഞ്ചി വൃദാ യത്നിച്ചു
നിശ്ശബ്ദം കരഞ്ഞു നിസ്സഹായയായി
മൃത്യു കാത്തുകിടന്നു.

കാലം വെള്ളി കെട്ടിയ കൂന്തലില്‍
പ്രാണനെ കെട്ടിയിട്ടു
വിഷാദ കരിമഷിനീര്‍ പടര്‍ന്നൊഴുകി
പൂരക ചിത്രങ്ങള്‍ പോലെ നാം.

പങ്കു വെക്കുവാന്‍ കൊതിക്കുന്നു ഞാന്‍
നാം വേര്‍പിരിഞ്ഞ ഇന്നലെകളുടെ
നാള്‍വഴികള്‍ തന്‍ ഹര്‍ഷ നിമിഷങ്ങളെ
ദൃഡ സൌഹൃതം ഇഴതെറ്റാതെ കാത്തു വെച്ചു
പിന്നൊരുനാള്‍ ഓര്‍ത്തിരുന്നൊരു
മഴത്തുള്ളി മാല കോര്‍ക്കാനായ്‌.

ഒരു സ്വകാര്യം കാതിന്നോര്‍മ്മച്ചെപ്പിന്‍
ചെറു സുഷിരത്തില്‍ ഒളിപ്പിച്ച്
ഒരു മര്‍മര സംഗിതം
മാറ്റൊലിയായ് അലിയിച്ച്‌
മന്ദഹസിച്ചു നാം ......

ഇന്ന് വിഷാദം പേറി
സാക്ഷയിട്ട വാതായനത്തിന്‍ മുന്നില്‍
നിര്‍ന്നിമേഷരായ് നില്‍പ്പു നാം
മോഹവെളിച്ചം കൊതിച്ചു
നിലാപക്ഷികള്‍ പോല്‍.

വൃദ്ധരായ് തണല്‍ പതുക്കെ വിരിയുന്ന നിമിഷത്തിനായ്
കത്തുന്ന സൂര്യ താപത്തിന്‍ മഹാമെയ്താനത്ത്
സായുജ്യ മോഹങ്ങള്‍
നറു മൊട്ടായ് വിരിയാന്‍ കാത്തു കാത്ത്
മനസ്സിന്‍ വേപഥു മാത്രം കൂട്ടിനായ്.

എന്‍റെ പുഴ.

നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന

നിറ ചാര്‍ത്തില്‍

വെണ്മ പുതച്ച്

നീല പൊന്‍മാനെ പോലെ 

അകലം സൂക്ഷിച്ച്‌

ഒന്നും പറയാതെ,

ഒരിക്കലും പൂ 

ചൂടില്ലെന്നു നിനച്ച
ഈ മരച്ചുവട്ടില്‍
മര്‍മരങ്ങളുമായി
ഇന്നലെ വന്നണഞ്ഞ്
കഥ കൂട്ടിന്‍റെ ചെപ്പ്
ഭദ്രമായടച്ചുവച്ച്
ഒഴുകിപ്പോകും വഴി
വെറുതെ ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു
എന്‍റെ പുഴ.

അത്ഭുതങ്ങള്‍.

കാലം പിന്തിരിയുന്നില്ല. പുതിയ പൂക്കള്‍, പഴയ ആകാശത്ത് പുതിയ വെണ്‍ മേഘങ്ങള്‍, കൊച്ചു കൊച്ചു സന്തോഷങ്ങളും പരിഭവങ്ങളും പങ്കുവച്ചു നമ്മളും. ഓരോ പുലരികളും ഉജ്ജ്വലമാകട്ടെ. നാളെകള്‍ പ്രതീക്ഷകളാണ്.  മണിച്ചെപ്പ്‌ പതുക്കെ പതുക്കെ തുറന്നു നോക്കണം. അത്ഭുതങ്ങള്‍.....ഒരായിരം....എന്‍റെ മാത്രം.

മോഹം

വൃശ്ചികകാറ്റ് ഇന്ന് സംഗീതം മൂളിയെത്തി. പുതിയ വര്‍ണപുഷ്പങ്ങള്‍ മഞ്ഞിന്‍ കണങ്ങള്‍ ഏന്തി മന്ദഹസിക്കുന്നു.പിന്നെ തെളിഞ്ഞ നീലാകാശവും. ചിന്തകള്‍ കൈമോശം വന്നിട്ടില്ല. അവ്യക്തതയുടെ മുടുപടം നേര്‍ത്തതാണ്.  ഇളകിയിളകിത്തെളിയുന്ന ആ സങ്കല്‍പ്പ ചിത്രത്തിന് മുഖമുണ്ടാകുമോ? ഇല്ലെങ്കില്‍ സൂര്യനെ പോലെത്തെ ഒരു കണ്ണ്? 

ഇനിയും

പകലുകള്‍ അന്യമാകുന്നതെപ്പോള്‍?
പ്രതലങ്ങളില്‍ ഉണങ്ങാന്‍ മറന്ന മഷി
അവ്യക്ത ചിത്രങ്ങള്‍ കോറിയിടുംബോളോ?
തവിട്ടു തുവലുകള്‍ക്കിടയിലെ
ചുവന്ന ഒറ്റത്തുവല്‍ പോലെ
വ്യക്തമാര്‍ന്ന് ചിമിഴുകളില്‍ നാളെകള്‍.
ആഴിയുടെ രവ്ദ്രത,തിളക്കവും.
വാതിലടക്കാതെ തള്ളിയകറ്റുന്ന നാട്യം.
ഒരു മിഴി, ഒറ്റ കൊമ്പ്,ഓര്‍മത്തെറ്റും.
നീല പൂക്കളൊക്കെ ചുവന്നു.
കാറ്റിന് നിറമില്ലെന്നാര് പറഞ്ഞു?
വിസ്മൃതിയുടെ വിവര്‍ണ നിറമാണതിന്.
ഇനിയും കാത്തിരിക്കേണ്ടതുണ്ടോ?

വെറുതെ

പരിമിതികളുടെ സമചതുരത്തിന്
പ്രീണനത്തിന്‍റെ ചിന്തേരിട്ടു മിനുക്കി
നിനക്ക് സമ്മാനിക്കാനാണ്
എനിക്കിപ്പോള്‍ ഏറെ ഇഷ്ട്ടം.
ചിത്രങ്ങളൊക്കെ മനസ്സില്‍ കോറിയിടാം.
ചിന്തകളെ അലയാനായച്ച്
ഓര്‍മകളുടെ മധുരം നുകര്‍ന്ന്,
വൈതരണികള്‍ താണ്ടാം.
പറയാം.....
പുഴയുടെ പ്രണയ ചുഴികളെക്കുറിച്ച്.
നീലമലയുടെ കാണാപ്പുറങ്ങളെപ്പറ്റി.
ആകാശത്തിനു മുറിവുണ്ടെന്നും.
ഇനി മറക്കണം, മാച്ചെഴുതണം,
സുഷിരം നിറഞ്ഞ പച്ചില
കാറ്റത്തിളകിയാടും പോലത്തെ
മനസ്സ് വേണം.
പ്രലോഭനങ്ങളുടെ ചാരുതയില്‍
മന്ദഹസിക്കുന്ന നിഴലുകളും.