വിചിത്രം. പടർന്നു കയറി, ഫണമുയർത്തി കത്തിയുയർന്ന്, ചാരമായി, മാഞ്ഞുപോകുന്ന കാട്ടുതീ പോലെയാണ് ചിലത്.‌ ഇറുകെ പുണരുന്ന, വിഹ്വലമായ തീവ്രതയാണ് എഴുതാപ്പുറങ്ങൾ.

. നിശ്ശബ്ദത അഭൗമമാണ്‌.കേൾക്കാത്തതൊക്കെ ഒളിച്ചു വച്ച് ഉപാധിയില്ലാത്ത, പറയാത്ത അറിയാത്ത പ്രണയമായി പടിയിറങ്ങിപ്പോകുന്നതും അതുതന്നെ.എന്തിന്?

നോവിന്‍റെ മയില്‍പ്പീലികൊണ്ട് വൃത്തം വരയ്ക്കുന്ന യഗ്ന്യം .കടിഞ്ഞാണില്ലാത്ത കുളംമ്പടികളുടെ കാപട്യം. വെറുതെ ചില മോഹങ്ങള്‍. മതി...ഇത്രയും മതി.മുദ്രയില്ലാത്ത നാണയം പോലെ, കടലിടുക്കിലെ ഏകയായ മത്സ്യകന്യക പോലെ, ദിക്കറിയാത്ത സഞ്ചാരിയെപ്പോലെ,കഥയറിയാത്ത പ്രണയിനിയെപ്പോലെ.....എന്നിട്ടും മിഴികൾ ഇറുക്കിയടച്ച്

ചിറകുകൾ വീശി വീശി, ചക്രവാളം താണ്ടി, കാറ്റിനെ മയക്കിയതെങ്ങിനെ? 

മുഖചിത്രം.

ഈ ഉച്ചവെയിലില്‍ കുട ചൂടി, കുളിരാര്‍ന്ന സായാന്ഹത്തിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി പ്രതീക്ഷയോടെ.........നിഴലുകള്‍ ഇളകിയാടി രൂപാന്തരം പ്രാപിക്കവേ വരച്ചെടുക്കട്ടെ ഞാന്‍, ഭാവം തുളുമ്പുന്ന ഒരു മുഖചിത്രം.

 ഞാനും കടലും ഇന്നലെ പലതും പറഞ്ഞു.എന്നാലും തമ്മിലെ നേർത്ത വിടവിലൂടെ കുഞ്ഞുചിപ്പിയുടെ ഒരുപാതിമാത്രം ഉപേക്ഷിച്ച് അപ്രതീക്ഷിതമായി എന്തിനായിരുന്നു ആവേഗത്തോടെയുള്ള ആ ഒഴിഞ്ഞുപോക്ക്? അപ്പോളാണ് വരണ്ടമണൽ കൊണ്ട് ഞാൻ വാതിലില്ലാത്ത ഒരു മുറി പണിതത്.ഓർമകൾ തെളിഞ്ഞു കത്താൻ, ചിരാതിൽ ഒരൊറ്റത്തിരിയിട്ടു. പ്രകാശം പരത്തുന്ന മിഴികളിൽ വിചിത്രമായ ഭാവം നിറച്ച് പിന്തിരിഞ്ഞു നിൽക്കുമ്പോൾ, നാം തികച്ചും പരിചിതരായതെങ്ങിനെ? ആഴമില്ലാത്ത പുഴയിലെ വെള്ളാരംകല്ലുകൾ പോലെയുള്ള ചിന്തകൾ പങ്കുവെക്കാൻ, ഒരു മലയുടെ തുഞ്ചത്ത് വേവലാതിയോടെ ഞാൻ.ചില ഉപാധികൾ നല്ലതാണ്, മനസ്സുടയുന്ന കാഴ്ചകൾക്കുനേരെ മുഖം മറയ്ക്കാൻ.

 മഴയ്‌ക്കൊപ്പം.

ഒപ്പം നടന്നിട്ടും എന്നോടൊന്നും മിണ്ടാതെ മഴ.വരമ്പിന്റെ രണ്ടുഭാഗത്തും കലങ്ങിയ വെള്ളം നിറഞ്ഞ കണ്ടങ്ങളിൽ ഞാറ് തലനീട്ടുന്നു.ഒരു കുഞ്ഞുതവളയെ വായിലാക്കി പുളഞ്ഞു നീങ്ങുന്ന നീർക്കോലി.കുട നിവർത്താതെ,നിറഞ്ഞു തുള്ളിയൊഴുകുന്ന പുഴയുടെ ഓരത്തെത്തി, പടവിലിരുന്നു.ഓരോ അലയും കാൽ വിരലുകളിൽ തൊട്ട് അകന്നുപോയി.ഈ പടവുകളിറങ്ങിച്ചെന്നു തിരഞ്ഞു പെറുക്കിയെടുക്കാൻ ചിലത്, അകലേക്ക് പോകും മുൻപ് നിക്ഷേപിച്ചിരുന്നു.നല്ല ഓർമ്മയുണ്ട്.വെള്ളമൊഴുകിയൊഴുകി പവിത്രമായ അതിപ്പോൾ തിളങ്ങുന്നുണ്ടാവും.ഒഴുക്കിൽ ഒരിക്കലും അത് നഷ്ടമായിട്ടുണ്ടാവില്ല.പരതിയെടുത്ത് സൂക്ഷിച്ചുവയ്ക്കാൻ പാടവഴിയിലെ നിലക്കാത്ത ഉറവമതി. ഒഴുകിയൊഴുകി നിറമുള്ള ഓർമ്മയുടെ പ്രതീകമായി,വീണ്ടും അത് തിരിച്ചെത്തും.ഒന്നിനുമല്ലാതെ വെറുതെ കാത്തിരിക്കാൻ ആരെങ്കിലും വേണം.ആ ചിന്ത മനസ്സ് നിറക്കും.....അറിയാതെ ഞാനെങ്ങിനെയാണ് ഈ വരണ്ട പുഴയുടെ നടുവിലെത്തിയത്?അതേ...ഒപ്പം നടക്കുന്ന പുഴയും മഴയും...ആഹ്ലാദം നൽകുന്ന പ്രതീക്ഷയാണ്.ഞാൻ എന്നിലേക്ക്‌ എത്തിനോക്കുന്നതും,അങ്ങിനെ.പെട്ടെന്ന് ആവേഗത്തോടെ ആർത്തുപെയ്യുന്ന മഴയിൽ ഞാൻ എന്നെ ഒളിപ്പിച്ചു.....എല്ലാം മറന്നു.

 നിരീക്ഷണം. കാഴ്ചകൾ കാണുന്നതും കഥാപാത്രമാകുന്നതും പലപ്പോഴും ഞാൻ തന്നെ.മാറ്റത്തിനായി, മുന്നിൽ ഗോചരമായ എന്തിനേയും കഥാപാത്രമാക്കാം.വിടർന്നതോ,പാതിയടഞ്ഞതോ ആയ കണ്ണുകളിലൂടെ വിസ്മയക്കാഴ്ചകൾ കണ്ട് വിങ്ങിപ്പൊട്ടുകയും, പൊട്ടിച്ചിരിക്കുകയുമാവാം.ഓരോ ഇലയും വൃക്ഷത്തിന് സ്വന്തമെന്നപോലെ,വാടിവീഴുംവരെ കാറ്റിലാടും പോലെ, ചില അവസ്ഥകൾ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു വയ്ക്കണം.കണ്ടെത്തിയ പുതുമകൾ മൃതസഞ്ജീവനിയാകും.മുനിഞ്ഞു വിളറിയ മനസ്സിൽ അപ്പോൾ വമ്പൻ ഘോഷയാത്ര തുടങ്ങും.നിറങ്ങൾ നൃത്തമാടും.തേച്ചുമിനുക്കിയ നിലവിളക്കിൽ നിറഞ്ഞ സ്നേഹത്തിൽ പൊൻപ്രകാശം പരത്തുന്ന കുഞ്ഞുതിരിയപ്പോൾ നിർത്താതെ വർത്തമാനം തുടങ്ങും.അപ്പോഴാണ് രൂപാന്തരത്തിന്റെ മിന്നാമിനുങ്ങുകൾ എന്റെ കണ്ണുകളിൽ കൂടുകൂട്ടുക.ഭംഗിയുള്ള എല്ലാ പൂക്കളിലും മകരന്ദമില്ല.അവയെ പൂമ്പാറ്റകൾ ചുംബിക്കാറുമില്ല.ഈ നിരീക്ഷണം വെറുതെയാവില്ല.ഞാനതിന്റെ കൂടെ ഒറ്റയ്ക്ക് പൊറുതി തുടങ്ങും.

 മഴ പറഞ്ഞത്.

ജനലടക്കരുത്, മഴ പറഞ്ഞു.

ഒരു തുള്ളിയായി പറന്നിറങ്ങി

മനസ്സ് നനക്കാം.

പേമാരിയായി പെയ്തൊഴുകാന്‍

വാതിലും തുറന്നു വയ്ക്കുക.

ആകാശത്തിനരികിലോളം നിറയുമ്പോള്‍

കുമിളകള്‍ പുളയുമ്പോള്‍ പറയരുത്,

ഇതൊരു നിരര്‍ത്ഥകമായ സങ്കല്‍പ്പമാണെന്ന്.

കാരണം, കാത്തിരിപ്പിന്‍റെ നിഴലുകള്‍

പൊടുന്നനെ അനുപാതം തുല്യമാക്കി

അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു.

നനഞ്ഞു കുതിര്‍ന്ന് ആരോ നടന്നടുക്കുന്നത്

വെറും കിനാവ്‌.

പുറത്ത് കത്തുന്ന വെയിലല്ലേ?