ഇരുട്ട്.

ചുരുണ്ട്ണങ്ങിയ കരിയിലക്കുള്ളില്‍
ഗോപ്യമാക്കിവച്ച
പൊട്ട് പോലത്തെ നിണത്തില്‍
തിരഞ്ഞപ്പോളാണ് ഇക്കഥയുടെ
ഏകദേശം മദ്ധ്യത്തില്‍
പേന ഉടക്കിയത്.
പിന്നെ വഴിത്തിരിവിന്‍റെ
രണ്ടറ്റത്തും മുറുകിപ്പോയ
കെട്ടുപാടുകള്‍ നന്നായി
വെട്ടിത്തുറക്കാനും എളുപ്പം
മിനുസത്തിന്‍റെ ഈ തിരുത്തല്‍.
കഥയുടെ മുഖത്തിപ്പോള്‍
വല്ലാത്ത ഇരുട്ട്.
ഇന്നീ കഥ പറഞ്ഞെ പറ്റു.

കണ്ണീര്‍

ഇന്നലെ പൊഴിഞ്ഞ മഴയുടെ രാഗം
വിരസതയുടെ തെളിഞ്ഞ ഭിത്തിയില്‍
വിഷാദം കൊണ്ട് എഴുതിയ ചിത്രത്തിനു
വികാരരഹിതമായ മിഴികള്‍

നന്നായി ഇണങ്ങി.
നാളെ വര്‍ണപ്പെരുമഴ
പെയ്തിറങ്ങാന്‍ തടാകംപോലത്തെ
ഈ മിഴിയില്‍ ഒരിറ്റു കണ്ണീര്‍ മതി.

കടം കഥ

നിറം മങ്ങിയ ചുമര്‍ ചിത്രങ്ങളും, കൊത്തുപണികളുള്ള മനസ്സിനെ ഇനി വേഗം സുതാര്യമായ പട്ടുതുണി കൊണ്ടൊന്നു മറച്ചു വക്കാം.തിളങ്ങുന്ന ആലിപ്പഴം കൊണ്ടൊന്നു മിനുസപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍ വൈഡുര്യം പോലെ തിളങ്ങും. കടം കഥകള്‍ക്ക് കാതോര്‍ക്കാം, കാത്തിരിക്കാം.

ജലപാതം

ഭാവനകള്‍ക്ക് നല്ല ചന്തവും സുഗന്ധവും.കഥകുട്ടുകള്‍ മഴത്തുള്ളികളില്‍ അലിയുമ്പോള്‍ ജലപാതം മോഹനമാകുന്നു.

എന്‍റെ അമ്മ.

കാത്തിരിക്കയാണമ്മ , ഒരായിരം പൂര്‍ണ ചന്ദ്രന്‍മാരുടെ ശോഭ കണ്‍കളില്‍ ആവാഹിച്ച്. ആഴിപോലെ വാത്സല്യം മനസ്സില്‍ ഒളിപ്പിച്ച്. നാളെ ആ മടിയില്‍ തല ചായ്ച്ചു, ആ കൈകളുടെ സുരക്ഷിതത്തില്‍ ഒട്ടും ആകുലതകളില്ലാതെ മനം മറന്നു ഞാനുറങ്ങും .ഈ ലോകം മനോഹരം.....എന്‍റെ അമ്മയുണ്ട്‌ ഇവിടെ ...എന്‍റെ അമ്മ.

നാട്ടിലേക്ക്.

പാടത്തിനു നടുവിലുടെ പുഴയോരത്തെക്കുള്ള വരംബുകളിലോക്കെ കുഞ്ഞു പൂക്കള്‍ വിടര്ന്നിരിക്കുന്നുവത്രേ.കാത്തിരിക്കാന്‍ വയ്യ. ഞാനും പുറപ്പെടുന്നു നാട്ടിലേക്ക്.

പരിഭവമില്ലാതെ

പരിഭവങ്ങള്‍ക്ക് മുഖമില്ല.
എങ്കിലും നേരിയ പുഞ്ചിരി
നേര്‍ത്തൊരു ചന്ദ്രക്കലയുടെ
ചേലില്‍ ചെറു വിരലിന്‍റെ
അറ്റത്ത്‌ അടുക്കി വച്ചത്
ഇന്നലെ തൃസന്ധ്യക്ക്‌
കൈ മാറുന്നത് വിഭ്രമിപ്പിക്കുന്ന
കാഴ്ചയൊന്നുമല്ലായിരുന്നു,
കാരണം പിന്നെയത്
പുഴപോലെ ഒഴുകി മറഞ്ഞത്
വഴിയറിയാത്ത എന്‍റെ നെഞ്ചിലും.