അമ്മ.

ആഴമളക്കാനാകാത്ത സാഗരമാണമ്മ.അമ്മയില്ലാത്ത വീട്ടിൽ അന്യതാബോധവും ശൂന്യതയും ഓളം വെട്ടും.എന്നെന്നേക്കുമായി മറഞ്ഞിട്ടും, എന്നും ഒപ്പമുള്ള വാത്സല്യം.അമ്മക്ക് കുഞ്ഞിനെ പിരിയാനാകില്ല....അദൃശ്യ സാന്നിധ്യമായി എപ്പോഴും കൂടെ.

 കഥയില്ലാതെ.

നട്ടുച്ചവെയിലും, നിലാവുംപോലെ സമാന്തരങ്ങൾ.പരസ്പരം തൊടാൻ ശ്രമിച്ച്, വിരൽത്തുമ്പുകൾ വേദനിച്ചവർ.ഒറ്റമരത്തിൽ പടരാനാവാതെ പിടിവള്ളിയില്ലാത്ത കുഞ്ഞുചെടി വെറുതെ ചിരിച്ചു.കാറ്റുവീശി ആടിയുലയുമ്പോളും പരാജയത്തെ ആവാഹി ക്കാത്തവൾ.ചുറ്റും സുസൂഷ്മം നിരീക്ഷിക്കേണ്ട പലതുണ്ട്.നിറമില്ലാത്ത കഠിനതകൾ വാശിയോടെ പെറുക്കിയെടുത്ത്, ദ്വാരമില്ലാത്ത പിരമിഡ് നിർമ്മിച്ചത്, സ്വയം തളക്കപ്പെടാതിരിക്കാൻ. ചുക്കിച്ചുളിഞ്ഞ കിടക്കവിരിയിൽ നാലഞ്ചുസങ്കടങ്ങളെ അമർത്തിവച്ച്, വെള്ളം തളിച്ചു. ചേർന്നിരിക്കട്ടെ അവ.ഓരോന്നായി പറന്നുപോയി മറ്റൊരിടത്ത്‌ ചേക്കാറാതിരിക്കാൻ ഇതാണ് ഉപായം.വിരസതയുടെ മഞ്ഞളിപ്പ് ആടിപ്പാടുമ്പോൾ,മഞ്ഞുപെയ്യണം.മഞ്ഞിൻ കണങ്ങൾ മനസ്സിൽ നിറയണം. നിറമാർന്ന ചിത്രദളങ്ങളുള്ള പൂവായി വിരിയണം. ചിറകുകൾ വീശി അകലെ പറക്കുന്ന ചിത്രശലഭത്തെ മാടിവിളിക്കണം. വിചാരങ്ങളുടെ തടവറ തുറന്നുവക്കണം.പാട്ടുംപാടി, പ്രതീക്ഷയായി പെയ്യുകയാണ് മഴ.നൂറായിരം വിത്തുകളിൽ ചിലതെങ്കിലും ഉണരും.പ്രയാണത്തിനായി തത്രപ്പെടും.ഒറ്റവേരിൽ ചുവടുറപ്പിക്കും.വെയിലേൽക്കാൻ മോഹിക്കും.ഒരിലനീട്ടി ചാഞ്ചാടും.പൂചൂടാൻ ഇത്തിരി സമയം ചോദിക്കും.കായുണ്ടകുമോ എന്ന് സന്ദേഹിക്കും.ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ആശ്രയംതേടും.എന്നിട്ടൊരു കുഞ്ഞിക്കഥ പറയും. എന്തിനാണ് വെറുതെ ചിരിക്കുന്നത്?ഇക്കഥയിൽ എന്നെ കാണാനേയില്ലല്ലോ.അടുത്ത കഥ ത്രസിപ്പിക്കുന്നതും, ഭ്രമനാത്മകവുമായിരിക്കും.വാതിലിന്റെ സാക്ഷ ചെറുതായിമാത്രം കുരുക്കിയിടാം.കാറ്റുമാത്രം കടന്നുവന്ന് നിലക്കാതെ നൃത്തം വയ്ക്കട്ടെ.

 ഒരു മരമെങ്കിലും നട്ടുനനക്കാം.പൂ വിരിയുന്നത് ആസ്വദിക്കാം. ചില്ലകളിൽ നനഞ്ഞ ചിന്തകളെ വിടർത്തിയിടാം.തളരുമ്പോൾ മരച്ചുവട്ടിലെ തണലിൽ, മയങ്ങാം.പിന്നെ സമ്മാനമായി പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് കൈമാറാം.

കിളിയായി.

ചിറക് ഇടക്കിടെ വീശി, കൊത്തിപ്പറുക്കി, ചിലച്ച് പലതും പറഞ്ഞ്‌, ഇലകൾക്കിടയിൽ പതുങ്ങിയിരുന്ന്, നിരീക്ഷിക്കുന്ന പക്ഷിയാകാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, മെലിഞ്ഞുനീണ്ട ഒരു ചുള്ളിക്കമ്പുകൊണ്ട് ചുണ്ടിൽ തട്ടി, എന്തിനാണ് എന്നെ നിശ്ശബ്ദയാക്കിയത്?ഒരുപാട്ടിലും,ഒരുപൂവ്വിലും, ഒരുകാറ്റിലും തിരയാതെ,ഈണങ്ങൾ ശ്രവിക്കാതെ ഞാനിതാ നിന്നെ വിസ്മരിക്കുന്നു.മൈതാനത്താകെ കുഞ്ഞുഗുഹകളുണ്ട്.അതിലൊന്നിൽ, ഞാൻ ഒളിച്ചിരിക്കട്ടെ. 

 ചിന്ത.

ചിന്തിച്ചിരിക്കാൻ വെറുതെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.ഏകദേശം വിജനമായ വഴിയിൽ അവിടെയും ഇവിടെയുമായി പൊട്ടുപോലെ ചിലത്. ഏത് തിരഞ്ഞെടുക്കും.തിടുക്കം വേണ്ട.തിങ്ങിമറിയുന്ന വിചാരങ്ങളെ ഒന്നു തരംതിരിക്കണം.കാണാക്കനിപോലെ കണ്ടെത്തണം.ആരുംകാണാതെ ഒളിച്ചുവയ്ക്കണം.ഒരുകാറ്റു പതുക്കെ വീശി അകലേക്ക് നീങ്ങിപ്പോയപ്പോൾ വ്യംഗ്യമായി ക്ഷണിച്ചു.കാത്തിരിക്കുന്ന, മുള്ളുള്ള ശിഖരത്തിലെ കുഞ്ഞു പൂവിനെ തേടാൻ പറഞ്ഞു.നിറംമങ്ങിയ,കരിവാളിച്ച മുഖത്ത്, ആ പൂവിനെ ചേർത്ത് വയ്ക്കാൻ ഉപദേശിച്ചു.അപ്പോൾ ചിന്തകൾ മാഞ്ഞുപോയി.ചെറുമഴയും, പൂത്തുലഞ്ഞ പവിഴമല്ലിയും കണ്ണുപൊത്തി.ഒരു പക്ഷി പാറിവന്നു ചിലച്ചു. ഇതുവരെ ചിന്തിക്കാത്ത,പങ്കുവയ്ക്കാനാകാത്ത ഒന്ന് അതിവേഗം അവളിലാകെ നിറഞ്ഞു.ഒറ്റക്കിരിക്കുമ്പോൾ കണ്ണുകളിൽ അഞ്ജനമെഴുതണമെന്ന്, ആരോ സ്വകാര്യം പറഞ്ഞു.

പടി കടന്നെത്തിയവർ.

ചിലത് ഒക്കെ മറവിയിൽ അലിയാതെ ഒപ്പം നടക്കും.തെളിഞ്ഞു വരികയും ചെയ്യും.ഇന്നെന്തോ അങ്ങനെ പടി കടന്നെത്തിയവരെ ഓർമ്മവരുന്നു.തെക്കേമുറ്റത്തേക്കു തുറക്കുന്ന തുറന്ന വരാന്തയിലെ തിണ്ണയിലിരുന്നാൽ, വീട്ടിലേക്കിറങ്ങാനുള്ള പടി കാണാം.മരങ്ങൾ തിങ്ങിനിറഞ്ഞ വളപ്പിനുള്ളിലെ വീട്ടിൽ, നാനാതരത്തിലുള്ള കിളികളും, ജീവികളും,ഇടക്ക് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന പാമ്പുകളും വിരുന്നുകാരായി വന്നെത്തും.എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഇരിപ്പിടമായിരുന്നു ആ വരാന്ത.ബാല്യകൗമാരങ്ങളിൽ വന്നെത്തിയ, ഇന്നും ഓർമ്മയിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന വ്യത്യസ്തരായ പലരിൽ ചിലരെക്കുറിച്ച്‌ കുറിക്കട്ടെ.വൃദ്ധനായ, ഉയരം കുറഞ്ഞ, തീരെ മെലിഞ്ഞ,വെളുത്ത മുണ്ടുടുത്ത,കളഭക്കുറിയും കുങ്കുമവും തൊട്ട്, സുസ്മേരവദനനായി"കണികാണും നേരം കമലനേത്രന്റെ" എന്ന് ഈണത്തിൽ പാടി പടിയിറങ്ങി വരുന്ന ഒരാൾ."കുട്ടീ, അമ്മയോട് ധർമ്മം തരാൻ പറയൂ".തോളത്ത് ചരടിൽ തൂക്കിയിട്ട അലുമിനിയ പാത്രത്തിൽ അരി ഇട്ടുകൊടുക്കുമ്പോൾ തലക്ക് മീതെ കൈവച്ച് നന്നായി വരട്ടെ എന്നാശിർവദിച്ചു സന്തോഷത്തോടെ തിരിച്ച് പോകുന്ന ആൾ,ആരായിരുന്നു? മഴക്കാലത്ത് പടികടന്നെത്തി, വരാന്തയുടെ അറ്റത്ത് വൈക്ലബ്യത്തോടെ ഇടക്കിടക്ക് മഴതോരുന്നുണ്ടോ എന്ന് നിരീക്ഷിച്ച്,ഹതാശനായി "ഇന്ന് അധികം നടക്കാൻ പറ്റും എന്ന് തോന്നുന്നില്ല.അത്താഴത്തിന്റെ കാര്യം വിഷമാവും"എന്ന് ആത്മഗതം ചെയ്യുന്ന ഒരാൾ അമ്മയോട് ഇത്തിരി കഞ്ഞി തരാൻ പറയൂ കുട്ടീ, എന്നാവശ്യപ്പെടും. ചെറുതായി ഭയം ജനിപ്പിക്കുന്നവരും എത്താറുണ്ട്.കറുത്ത് നല്ലഉയരമുള്ള ദൃഢഗാത്രനായ ചെറുപ്പക്കാരൻ.വിദ്വേഷവും പകയും കത്തിനിൽക്കുന്ന ചുകന്ന കണ്ണുകളായിരുന്നു അയാളുടേത്.ഒന്നും മിണ്ടാതെ ദുസ്സഹമായ ഭാവത്തോടെ, കിട്ടിയ ധർമ്മത്തിൽ ഒട്ടും തൃപ്‌തനാവാതെ പോകുന്ന, ഇടക്കിടക്ക് വരാറുണ്ടായിരുന്ന അയാൾ അതിക്രമങ്ങൾ ഒന്നും പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നില്ല.കുറച്ച് പ്രായമായ, എന്തിലും അതൃപ്തനായ മറ്റൊരാൾ.എപ്പോഴും അയാൾ പിറുപിറുത്തുകൊണ്ടാണ് മടങ്ങിപ്പോകുക.രസകരമായി, വഴിയിൽ കണ്ട കാഴ്ചകളും, സ്വന്തം വീട്ടുവിശേഷങ്ങളും പങ്കുവച്ചുകൊണ്ട്, ബന്ധുവിനെപ്പോലെ ഒരാൾ വരാറുണ്ടായിരുന്നു. മാറാപ്പുമായി ഇടക്കിടക്ക് വന്നെത്തുന്ന സുന്ദരിമുത്തശ്ശി."ഞാൻ ഇവിടത്തെ കുടുംബക്കാരിയാ, ഇന്ന് പോണില്യ ട്ടൊ" എന്ന് പറയും അവർ. സന്തോഷത്തോടെ ഓർക്കുന്ന ഒരാളാണ് നന്തുണ്ണിക്കാരൻ.മരത്തിൽ ഉണ്ടാക്കിയ നന്തുണ്ണിയിൽ ചെമ്പരത്തിപ്പൂക്കൾ തിരുകി വച്ചിരിക്കും.ഈണത്തിൽ നന്തുണ്ണി മീട്ടി പാട്ടുപാടും.കൊടുത്തത് സന്തോഷത്തോടെ വാങ്ങി മടങ്ങും. പണ്ടൊക്കെ പഴനിക്കു പോകാൻ വ്രതമെടുത്ത് വീടുകളിൽ വന്ന് യാത്രച്ചിലവ് സംഭരിച്ച് പോകുക പതിവുണ്ട്.അവർ തിരിച്ചെത്തിയാൽ പ്രസാദം ഓരോവീട്ടിലും എത്തിക്കാറുമുണ്ട്. ദേഷ്യക്കാരും നിർബന്ധബുദ്ധിയുമുള്ള ചിലരും ധർമ്മം വാങ്ങാനെത്തും.അരിവേണ്ട, പൈസ മതി എന്ന് വാശിപിടിക്കും.കൊടുത്തത് കുറഞ്ഞുപോയാൽ ഉമ്മറത്തേക്ക് വലിച്ചെറിയും. കുട്ടിക്കാലത്ത് കണ്ട മനസ്സിന് വല്ലാതെ വ്യഥ നൽകിയ ഒരു കാഴ്ച.ഏറെ വൃദ്ധനായ അവശനായ ഒരാൾ, ഭക്ഷണം ആവശ്യപ്പെട്ട് മുറ്റത്തിന്റെ ഓരത്തിരുന്നു.മുറ്റത്തു കുഴിയുണ്ടാക്കി അതിൽ വാഴയില കുമ്പിളാക്കിവച്ചു ഭക്ഷണം കഴിച്ചു മടങ്ങിയത്, നോവുന്ന ഓരോർമ്മയാണ് ഇന്നും. അക്കാലത്ത് ധർമ്മക്കാർ ഗ്രാമത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു.ഭിക്ഷ നൽകുന്നത് പുണ്യമായി കരുതിയിരുന്നു.വെറും കൈയ്യോടെ ആരെയും തിരിച്ചയക്കാറില്ലായിരുന്നു.നിരീക്ഷണത്തിൽ കണ്ടെത്തുന്നത് അന്നത്തെ ഭിക്ഷാടനം വേറിട്ടതും, തുലോം ഭീതിജനകവുമല്ലായിരുന്നു.മാറിയ കാലത്ത് ഭിക്ഷാടനം ആധുനീകവും മനുഷ്യത്വരഹിതവുമാണ് എന്ന് പറയാതെ വയ്യ. 

 "ഗൗരമ്മയുടെ വീട്." തെളിഞ്ഞ ആകാശത്തിൽ തെന്നിനീങ്ങുന്ന മേഘങ്ങൾ പോലെ നിമിഷനേരം കൊണ്ട് രൂപാന്തരം പ്രാപിക്കുന്ന ചിലതുണ്ട്.എണ്ണിത്തീരാത്ത അക്കങ്ങളായി അവശേഷിക്കുന്ന അനുഭവങ്ങൾ.ഇന്നലെ ഒറ്റപ്പെട്ട സായാഹ്നത്തിൽ മുഖംമറച്ച് ഒപ്പമുണ്ടെന്നു വെറുതെ നിരീക്കുന്ന എന്തിനെയോ നിനച്ചിരിക്കുമ്പോളാണ്, ഗൗരമ്മ മുട്ടിവിളിച്ചത്.ഒരു വീട് പണിയണം.ഇടക്ക് കാണുമ്പോഴൊക്കെ അവൾ പറയും.വൃക്ഷങ്ങൾ നിറഞ്ഞ വലിയ വളപ്പിനുള്ളിലെ തികച്ചും വൃത്തിഹീനമായ അസൗകര്യങ്ങൾ മാത്രമുള്ള വീട്ടിൽ, വഴിതെറ്റിപ്പോലും കടന്നുവരാത്ത എന്തിനെയോ എത്തിപ്പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ച് പരാജയപ്പെടുമ്പോഴാണ്,വ്യാകുലതയോടെ പുതിയ വീടിന്റെ ചിന്തയിൽ ഗൗരമ്മ മയങ്ങിവീഴുക.പശുക്കളും മനുഷ്യരും ഒന്നിച്ചുപാർക്കുന്ന വീടിന്റെ മച്ചിലൊക്കെ എട്ടുകാലികൾ വല നൈയ്തിരിക്കുന്നു.ചെറുപ്പം മുതൽ കടിഞ്ഞാണിട്ട മനസ്സുമായാണ്, ഇന്നും അപരിചിതനെപ്പോലുള്ള വ്യക്തിയുടെ ആദ്യഭാര്യയിലെ മക്കളുടെ അമ്മയായി അവൾ അവരോധിക്കപ്പെട്ടത്.17 വയസ്സുള്ള പെണ്കുട്ടികൾ സ്വന്തം വീട്ടിൽ കഴിയുന്നത് മഹാപരാധമായി കണക്കാക്കിയിരുന്ന സമൂഹത്തിലെ ഒരു സാധാരണ കുടുംബത്തിലെ ഇളയകുട്ടിയായിരുന്നു, ഗൗരമ്മ.കലാകാരനായ,വായനപ്രിയനായ ഭർത്താവ്,അവളെ അതീവജാഗ്രതയോടെ അതിരുകൾക്കുള്ളിൽ തളച്ചിട്ടു.ആത്മധൈര്യം നഷ്ടമായ ജന്മവുമായി താദാത്മ്യം പ്രാപിച്ചിട്ടും,മനസ്സു തെളിയുന്ന ചില അപൂർവ്വനിമിഷങ്ങളിൽ പുതിയ വീടിന്റെ ചിത്രം, അവൾ വരക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. മറന്നുവച്ച സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് പാറിവരാൻ വലിയൊരു ജനാലയുള്ള മുറിവേണം.ഒഴുകിവരുന്നകാറ്റിൽ എവിടെയോ മറന്നുവച്ച പൂവിന്റെ ഒരിതൾ പറന്നുവരണം. പുറത്തെ മരത്തിലിരുന്നു ചിലക്കുന്ന പക്ഷിയെ ഇത്തിരിനേരം നിരീക്ഷിക്കണം.വിവാഹത്തിന് ലഭിച്ച രണ്ടിഴയുള്ള,ഇടക്കുമാത്രം സ്വർണ്ണമണികളുള്ള മുത്തുമാലയണിഞ്ഞു,കണ്ണെഴുതി,വെറുതെ നോക്കിനിൽക്കാൻ ചുവരിൽ ഒരു കണ്ണാടി തൂക്കിയിടണം. നിറം മങ്ങിയ ചേല ഊരിയെറിയണം. യൗവ്വനം വിടപറഞ്ഞ സ്വന്തം ശരീരത്തെ, മുറിയിലേക്കെത്തിനോക്കുന്ന പോക്കുവെയിലിൽ ഒന്ന് വിരിച്ചിടണം.കരിമണിമാലയുടെ വിധേയത്വത്തെയും, കാൽവിരലിലെ മോതിരങ്ങളേയും ഊരിമാറ്റി ചില നിശ്ചയങ്ങൾ മുറുകെപ്പിടിക്കണം. വീട് എങ്ങിനെയാണ്പണിയുക.ഒറ്റ കരിങ്കല്ലിട്ട് അസ്ഥിവാരം പണിയാനാകുമോ."എന്താണ് അന്തം വിട്ടിരിക്കുന്നത്.ചൂടോടെ റാഗിമുദ്ദ വിളമ്പിത്തരണമെന്ന് എന്നും പറയണോ.ഭർത്താവിന്റെ സേവ ചെയ്യണമെന്നത് കർത്തവ്യമാണെന്ന് ആരും പറഞ്ഞു തന്നിട്ടില്ലേ." ഗൗരമ്മയുടെ വീടിനിപ്പോൾ രൂപമില്ല.പഴയവീടിന്റെ മരയഴി വീണുപോയ ജനലിലൂടെ ഒരു നിശാശലഭം പറന്നുവന്നു ചുറ്റിക്കറങ്ങി തിരിച്ചുപോയി. വെളുക്കുവോളം, നന്നായി ആകാശം കാണാനായി, അവശേഷിച്ച രണ്ട് മരയഴികൾകൂടി പിഴുതെടുത്ത് പുറത്തേക്കെറിഞ്ഞു.മേൽവിലാസം എഴുതാത്ത ഒരു ഇൻലന്റെടുത്ത്, മുഖവുരയില്ലാതെ എന്തൊക്കെയോ എഴുതി മുറുകെപ്പിടിച്ച്‌ എളുപ്പത്തിൽ ആ ജനലിലൂടെ ഗൗരമ്മ നൂഴ്ന്നിറങ്ങി.ഒരുകൂട്ടം മിന്നാമിന്നുകൾ അപ്പോൾ ഒരു വീടിന്റെ ആകൃതിയിൽ അവളെ വന്ന് പൊതിഞ്ഞു.